कविता : पुरूष म्हणून जगताना…

पुरूष म्हणून जगताना…

मी शोधतोय तुला
ता उम्र माझी
माझ्याच स्वतःच्या शोधात

तुझे असणे
माझ्या पुर्णत्वाची साक्ष आहे
कसे कळेल तुला?

मी जन्मतःच अधूरा आहे
तुझ्यातूनच जन्मलो आहे
दिसतो जरी परिपूर्ण मी
तुझ्याविना अपुर्ण आहे.

तू प्रसवलेस मला
तू जोजवलेस मला
रक्ताने शिंपून प्राण
ममत्वे भरविलेस मला.

परिपक्व जरी जाहलो
वयानेही वाढलो
अदृश्य नात्यात तरी
तुझ्या सवेच गुंतलो.

मनास गुढ ओढ जरी
बेधुंद आज भान जरी
तरी मनात दाटतो
तुझ्याच साठी स्नेह उरी

□□

123

दत्ता चव्हाण
परभणी

आणखी काही कविता….   

कविता : नांगेली

स्वतंत्र स्त्री

कविता : वेदनेचे साहित्य – जितेंद्र अहिरे

कविता : हे रहस्यमयी ! -पवन पटेल

 

3 comments

Leave a Reply to कविता : आमच्या जगण्याची रीत ऐका – अवतारसिंह ‘पाश’ – असंतोष Cancel reply